Beestenbende

Of het aan de tropen ligt of aan de chaos die dit land met zich meebrengt, het is in ieder geval elke dag weer lachwekkend wat voor beestenbende het hier is. Een paar anekdotes.

Onze zoetwater huisschildpad beweegt zich normaal voort als elk ander zelfrespecterende schildpad doet; l a n g z a a m. Met mijn vrolijke getrippel liep ik vandaag langs zijn kooi, wat resulteerde in een kanonshot van het beestje vluchtend onder een stukje hout van drie cm2. Meestal laten reptielen mij schrikken, maar kennelijk heb ik vandaag mijn wraak genomen. Arme Freddy.

Ongeveer honderd meter van mijn huis af woont een papegaai. Papegaaien staan bekend om hun imitaties van mensen en ik zou toch zweren dat deze imiterende papegaai vroeger in Nederland heeft gewoond. De hele dag door fluit hij als een bouwvakker op de eerste rokjesdag van het jaar. En ik in het begin denken iemand mijn blonde charme gewoon niet kon weerstaan.

Gekko's, lieve, mugverwijderende, kletsende en lachende gekko's; val alsjeblieft niet meer op mijn bed midden in de nacht! Of kruip niet meer in mijn toilettas vlak voordat ik er iets uit wil halen. En laat me niet zo schrikken als ik op de wc zit. Voor de rest; ga zo door met het maken van die schattige geluidjes en eet vooral zo veel muggen als je wil!

Ik hou van katten en ik kan wel zeggen dat ik echt een kattenmens ben. Het is dan ook alleen om die reden dat ik onze kat genaamd Dr, Seuss keer op keer kan vergeven. Omdat ik zo'n kattenmens ben, kan ik die lieve ogen niet weerstaan en verdwijnen worstjes en hele blikken tonijn in zijn maag in plaats van de mijne. Katten hebben een goed geheugen en als dank voor mijn toewijding kreeg ik 's ochtends een ontbijtje op mijn terras; een half doorgebeten grote rat. Met het beeld van die rat (hij was echt heel groot) word ik nog wel eens badend in het zweet wakker. Echter, een paar nachten geleden hoorde ik daarbij ook nog eens een vreemd geluid wat direct van mijn terras kwam. Na een paar seconden bedacht ik me dat ik zo stom was geweest mijn afval buiten te laten staan en nu neemt de rattengemeenschap wraak op mij! Ik zag het al helemaal voor me, dat ik 's ochtends langs een hele troep groottandige knaagdieren moest sprinten. Het was midden in de nacht en ik werd een beetje paranoïde. Gelukkig kon ik wel weer in slaap vallen en werd ik de volgende ochtend nietsvermoedend wakker. Vlak voordat ik de deur open deed, besefte ik het me opeens weer. Shit, het rattenleger! Al mijn moed bijeengeraapt, keek ik voorzichtig om de hoek van de deur. Niets aan de hand. Nog geen eens een scheur in mijn vuilniszak. Had ik mij dan voor niets zo bang gemaakt vannacht? En toen zag ik opeens voetafdrukken om de zak heen. Wat kwamen die mij bekend voor... Dr. Seuss!

Topas is een van de drie honden die mijn huis hoort te bewaken. Soms denk ik echter dat het wel eens andersom is. Topas heeft het formaat van een kalf en blaft als een zware roker, elke inbreker draait direct om als hij zo'n beest ziet. Maar toen er een klein meisje wat net aan kon lopen de tuin in kwam, lachend en spelend, wist Topas niet hoe snel hij zich achter mij moest verschuilen. Gelukkig kon het meisje hem natuurlijk helemaal niet door mijn benen heen zien en was Topas weer gered voor het komend uur. Trillend op zijn poten kreeg hij een geruststellende knuffel van mij en ik natuurlijk een lebber met angstslijm in mijn gezicht.

Zoogdieren en reptielen zijn niet de enige wezens waar ik om heb moeten lachen. We hebben hier ook goedaardige groupers en snappers, vissoorten die makkelijk een meter lang kunnen worden, waarbij groupers een grotere onderkaak dan bovenkaak hebben en daarbij hun hele gebit blootstellen - die lelijk kijkende engerds - en snappers snel en ontzettend lekker zijn (dat laatste is absoluut niet relevant voor dit verhaal, maar ik moest het even kwijt).
Aan het einde van een duik laat ik meestal mijn ‘safety sausage' op; een boei gevuld met lucht aan een touwtje. Ik ben niet altijd even handig met dat touwtje en ook deze duik zat het weer allemaal door elkaar. Zwevend op 5 meter was ik druk geconcentreerd de knoop eruit te krijgen, niet kijkend naar wat er om me heen gebeurde. Toen eindelijk het touw ontknoopt was, keek ik trots op om vervolgens mijn boei met lucht te vullen. Kennelijk was ik niet de enige die gefocust op mijn touw was, want nog geen 10 cm van mijn gezicht vandaan was de lelijke kop van een grouper, nieuwsgierig naar wat voor eetbaars ik in mijn handen had. Want dat moest toch wel erg lekker zijn, als je zo geconcentreerd daar een tijd mee bezig kan zijn? Ik schrok me rot en moest eigenlijk ook wel weer heel hard lachen om die lelijke kop die zo benieuwd was naar wat ik daar deed.
Ik heb ook hartelijk moeten lachen om een snapper. Nadat ik een lionfish had gevangen en gedood (voor degenen die nu de dierenpolitie willen bellen; we doden ze hier legaal om hun aantal te controleren, aangezien ze hier niet thuis horen en al het andere vis opeten), schoof ik de vis van mijn speer af en legde hem op het koraal neer. Een grote snapper had mij allang in de smiezen en schoot dankbaar op de dode lionfish af. Waar de snapper echter van schrok, was dat de lionfish nog naschokken had. Zo dom is de snapper nog niet en hij weet dat de vinnen van een lionfish dodelijk kunnen zijn. Toen hij dan ook dicht bij de vis in de buurt kwam en deze een schok gaf, zwom hij zo snel als hij kon weg. Ik bleef een tijdje wachten en zag de snapper keer op keer proberen de lionfish te eten, maar moest elke keer op het aller laatste moment weg schrikken. Toen de snapper zag dat de grote stoere doder van de lionfish nog aanwezig was, kwam hij naar mij toe voor hulp. Met zijn kop voor de mijne leek hij de vragen of ik asjeblief de lionfish echt wilde doden, want het doet anders zo'n zeer.. De rest van de duik kwam ik niet meer van de snapper af en zag meer snapper voor mijn masker dan andere dingen. En ik had al zo'n honger.

Voor een dierenliefhebber is er niets heerlijkers dandeze beestenbende.

Goed nieuws!

Goed nieuws; ik ben in verwachting!

In verwachting van mijn diploma tot duikinstructeur wel te verstaan. De ervaringen in mijn Dive Master Traineeship (DMT) hebben mij zo enthousiast gemaakt voor duiken (zoals jullie waarschijnlijk al uit mijn verhalen konden opmaken), dat ik heb besloten de opleiding tot instructeur er achteraan te doen en mijn ticket daarvoor te verlengen tot 26 mei. Het verschil tussen de beroepen DM en Instructeur is dat een DM alleen mag begeleiden, terwijl een instructeur ook mag opleiden en het verschil tussen de twee opleidingen zit voornamelijk in de kwantiteit en kwaliteit. DMT is lang met veel duiken begeleiden, de instructeursopleiding is kort (10 dagen) en krachtig op het gebied van het perfectioneren van skills. En voor de DMT kan je niet zakken, voor het instructeursexamen van twee volle dagen wel...

Waarom kies ik ervoor nog geen eens een jaar na het behalen van mijn universitaire opleiding mezelf op te leiden tot een geheel ander beroep? Misschien ken je het gevoel van sluimerende onrust, geluk maar niet gelukzaligheid en slechts halfdoening in de plaats van voldoening. Je kan niet precies zeggen waar het aan ligt en wat het gevoel inhoudt. Je leven is goed met een leuke baan, lieve vrienden en familie en jaarlijkse vakanties en tripjes weg. Je zit niet in geldproblemen, je gezondheid is goed en aan je liefdesleven kan het toch ook niet liggen. Maar toch blijft het rommelen. Je hart slaat elke keer wat harder als je een mooie natuurdocumentaire op Animal Planet ziet en ongepland zit je te vaak te lang op websites onderzoek te doen naar avontuurlijke en mooie reizen. Geloof me als ik zeg dat ik voor bijna elk land dat een minimale kustlijn heeft al een reis met begroting heb samengesteld (ja, precies de dochter van mijn vader). Maar toch blijft het rommelen.

Totdat ik hier kwam. Voor iedereen is het verschillend op welke manier het gerommel gestopt kan worden, maar voor mij is dat het zorgeloze wereldje van duiken. Vast niet de enige manier en vast niet voor altijd, dat geeft niet. Ik kijk niet meer vooruit en leef niet meer toe naar mooie vooruitzichten. Ik leef nu. Ik hoef niet meer elk moment nuttig in te vullen, gewoon er zijn en genieten is genoeg. Ook te veel zorgen maken over wie ik ben en wat ik doe, is verleden tijd. Het enige gerommel wat ik nu nog in mijn onderbuik voel, is van iets wat ik gisteravond verkeer heb gegeten.

Wat ik ga doen als ik weer in Nederland ben, vraag je? Laten we daar nog geen zorgen om maken.

Van Nederlander naar Islander

Het is mij onderhand duidelijk geworden hoe men hier met tijd en afspraken omgaat en ik kan zeggen, dat is niet zoals we gewend zijn in de lage landen. In een maand tijd ben ik veranderd van Nederlander in Islander. Laat ik het toelichten met een doorsnede week.

Maandag - Taxi's..

Wil je van de ene plaats naar de andere komen, dan gebruik je geen fiets zoals gebruikelijk is in Nederland. Er zijn te veel te hoge heuvels in een veel te warm klimaat. Een taxi nemen is de oplossing, maar hoe lang die over dezelfde rit doet, is elke keer weer een verrassing. Maandag heb ik er welgeteld driekwartier over gedaan om van de hoofdstad Coxen Hole thuis te komen; een rit van ‘normaal' 20 minuten. Ik noem het nu een rit van minimaal 20 minuten. Alhoewel, noemt men dit in Nederland niet de ‘NS'?

Dinsdag - Ambulance

Een vraag die ik dinsdag op mijn examen EHBO moest beantwoorden, was wat het alarmnummer is van de regio waar ik nu in zat. Dat ik die vraag niet kon beantwoorden, bleek achteraf nog niet zo gek te zijn, want volgens de instructeur ‘the number changes every year, I don't know what it is right now. But you don't want to call for an ambulance actually'.
Euh... waarom niet?
‘It might show up, I might not show up'.
De hoop op redding is het aanhouden van een taxi. Een taxi met een rit van minimaal 20 minuten naar het ziekenhuis.

Woensdag - David de duikinstructeur

Bij duiken kom je de term ‘freeflowing regulator' tegen, wat zoiets betekent als dat het mondstuk waarmee je ademt stuk is en er een constante stroom van lucht uit komt, wat niet onder controle te krijgen valt. Kortom, het is een ding die doet wat ‘ie zelf wil. Laten we de term freeflowing daarom even leven om bepaalde personen op dit eiland te kunnen beschrijven.

David, een instructeur bij Native Sons, is een van de gelukkigen met een ‘freeflowing mind'. Zijn vrouw moest wegens gezondheidsredenen terug naar Engeland voor een paar maanden en om wat praktische zaken te regelen voor zijn vrouw, had David een even vrij genomen. Wanneer dat ‘even' voorbij zou zijn, kon hij ons niet vertellen. Af en toe konden we via Facebook erachter komen dat het ticket naar Engeland nog steeds niet geboekt was en zo nu en dan hoorden we via via dat hij misschien morgen wel weer kwam werken. Het is nu 3 weken later, zijn vrouw is al veilig in Engeland aangekomen en van David is nog steeds geen spoor te bekennen. Wanneer hij weer komt werken? Misschien morgen... ‘Manana, manana.'

Donderdag - Medicijnen

‘I'm sure you can get those in Coxen Hole, just go to Mr. Figoro and he'll give those to you' was het antwoord op de vraag waar ik de benodigde medicijnen kon krijgen om de First Aid Kit van de duikschool te updaten. Eenmaal bij Mr. Figoro aangekomen, werd ik vreemd aangekeken. ‘Waarom zouden zij oordruppels hebben?' was in hun ogen af te leiden. Het idee dat we op een eiland wonen, omringd door rif, wat honderden aan duikers betekent - een voor een met oorproblemen - kwam natuurlijk totaal niet in hem op.
Vol goede moed ging ik naar de tweede belofte die ik kreeg voor het kopen van de oordruppels. Al was deze winkel compleet aan de andere kant van het dorpje, als goede Dive Master Trainee had ik het ervoor over om een half uur rustig te slenteren in het zonnetje met een fruitig drankje.
‘Swimmers ear solution? No, we don't have those, just use alcohol to clear the ears'. Mijn grapje dat ik de vorige avond genoeg rum had gehad, werd helaas niet begrepen. Tot op heden hebben we echter nog steeds nergens oordruppels kunnen vinden.

Vrijdag - ‘Meet you at Sundowners café at five'

‘Five' is een erg flexibel begrip. Eigenlijk is elk afgesproken tijdstip onderhevig aan het welbevinden van beide partijen. Laten we het daarop houden.

Zaterdag - Lek horraam

Drie nachten achter elkaar werd ik lek gestoken door muggen en elke avond hadden ze een ander gedeelte van mijn lichaam te pakken. Ik nam maatregelen en knipte mijn nagels tot niet-krabbare hompjes, spoot een fles muggenspray leeg en sloot mijn deur krampachtig achter me dicht, zodat geen enkele mug de kans kreeg mijn kamer te bewonderen. De vierde ochtend vond ik weer een plek op mijn lichaam vol met rood opgelichte bulten, vrolijk jeukend mij wakker makend. Hoe was dat mogelijk? Na een grondige inspectie, ontdekte ik dat het antwoord zat in een gat ter grootte van een pannenkoek in mijn horraam. Natuurlijk lichtte ik de manager hierover in, wat geschiedde op zaterdag 26 februari jongstleden, maar op heden ten dage heb ik nog steeds een aanvliegroute boven mijn bed.

Zondag - Manana manana
Het begin van dit stuk zegt wel ‘na een maand', maar de oplettende lezer weet dat het pas na zes* weken online staat. Island time is ook bij mij ingeslopen.

Het is niet zozeer dat mensen zich niet aan afspraken kunnen houden, het is meer dat afspraken voor mensen hier weinig prioriteit hebben. Tijd en geld worden hier op een andere waarde geschat. Hetzelfde geldt voor uiterlijke vertoning. Er zijn hier geen groepen waar je bij wil of kunt horen en het is daardoor ook niet stoer of suf als je iets wel of niet draagt of doet. Er zijn op dit eiland zo veel verschillende mensen, met verschillende achtergronden, verschillende doelen, eigen levensfilosofiën, andere talen, beroepen, studies en leeftijden. Om hier groepen te vormen of trends te volgen, zou je heel goed moeten zoeken en hard moeten werken om dat voor elkaar te krijgen. Omdat het bijna onmogelijk is, maken mensen zich domweg niet meer druk om de uiterlijke verschijning. Begrijp me niet verkeerd, natuurlijk proberen mensen er nog steeds wel leuk uit te zien, maar dat gewoon op hun eigen manier en voor hun eigen voldoening. En als het eens een keer niet lukt - wat bij mij voornamelijk de hele dag het geval is, aangezien mijn haar de oorlog heeft verklaard aan alles wat met zee en zon te maken heeft - dan is het simpelweg gewoon niet belangrijk en maakt niemand zich er druk om.
Mensen die hier (tijdelijk) wonen, zijn over het algemeen mooi, want ze houden van zichzelf, genieten van wat ze doen en kiezen voor hun eigen leven zoals zij die willen leiden. Het heet niet voor niets ‘je leven leiden', wat voor mij betekent dat je zelf bepaalt wat je belangrijk vindt en waar je aandacht aan besteedt. Je merkt vanzelf dat negativiteit plaatsmaakt voor positieve gevoelens, gedachtes en dus ook gebeurtenissen. En ik denk dan ook niet dat ‘island time' voortkomt uit een luie mentaliteit en een heet klimaat, maar uit het verschuiven van prioriteiten wanneer mensen zich niet meer hoeven te conformeren aan schijnvertoningen en opgelegde normen en waarden die bij een bepaalde groep horen. Leid jouw leven.

* Ik heb het aantal weken dat ik over het plaatsen van deze blog heb gedaan, nu al vier keer veranderd.

Helemaal niets?

Mensen zijn gewend dat wanneer hun zintuigen geen verandering in prikkels binnenkrijgen, er geen betekenis aan de ervaring gekoppeld wordt. Loop maar eens in het pikkedonker een rondje op een onbekende plaats. Wanneer je jouw tenen niet tegen een deurpost stoot, wanneer je non-stop zwart blijft zien en wanneer je alleen jouw voetstappen hoort, zal je denken dat jij je in dezelfde kamer bevindt. Je voelt, ziet en hoort niets anders dan dat je al deed. Duikers zijn echter andere mensen. Duikers vertrouwen niet alleen minder op hun zintuigen, ze omzeilen deze eigenwijs genoeg soms helemaal. Dit geldt voornamelijk bij nachtduiken.

Duiken is iets bijzonders, duiken in het donker is abnormaal. Je vertrekt naar de duikplek in het licht, dus er is niets aan de hand. Tijdens het aantrekken van de uitrusting wordt het schemerig en wanneer je de bodem hebt bereikt, heeft de zon zich ingewisseld voor een halve maan. Zaklantaarns zorgen voor strepen licht die kleine rode zeewormpjes en verschillende soorten kwallen aantrekken. Het eerste onschuldig, het tweede erg vervelend. Je vertrekt in de gezette richting, al twijfel je aan de correctheid van de koers. Waar lag de boot nou ook alweer? Gingen we overdag niet een andere kant op? Was deze rots koraal hier vorige keer ook al?

Jezelf afkerend van de groep zet je jouw lantaarn uit en kijk je naar een compleet niets. Zwart, donker en zonder enkel referentiepunt. Je hebt geen vaste grond onder je voeten, waardoor je zonder het te merken zowel naar boven als beneden kunt bewegen. Vooruit en achteruit, van links naar rechts, het is net zo simpel. De stroming doet immers wat hij zelf wil. Dit gevoel van het complete niets en toch het alles zorgt voor een onmenselijk gevoel. Dit is niet waar wij als mensen thuishoren, dit is niet waarvoor wij gemaakt zijn. Starend in het complete niets kan je niet meer op jouw zintuigen vertrouwen. Zak je een paar meter naar beneden, dan heb je dat alleen door als je op een dieptemeter kijkt. Afhankelijk als een pasgeboren baby van zijn moeder, ben je zonder referentie nergens.

Terugdraaiend naar de stralen van licht volg je de groep. Vissen slapen in de holletjes van het koraal en mysterieuze verschijningen als murenen, octopussen en verschillende soorten krabben en kreeften domineren de nachtelijke oceaan. Elke keer als je ogen ziet reflecteren in jouw licht of als je juist een diep donker niets ziet, gaat je hart een stukje sneller kloppen. Wat zit daar? Aangezien het koraal juist bestaat door zijn vele gaten en holen, ben je constant op je hoede. In het donker heb je namelijk geen overzicht en kan elke nieuw perspectief een onthulling geven.

Na een half uur vol bewondering te hebben gezwommen, ga je met de groep op de bodem zitten en doet iedereen de zaklantaarns uit. Niet alleen het complete donker is overweldigend, wanneer je jouw handen beweegt, zie je duizenden kleine schitteringen in het water verschijnen. Het zijn net allemaal kleine sterretjes die glinsterend door het water zweven. Zwaaiend met je armen als een dirigent zit je op de bodem van de zee te spelen met het lichtgevende plankton. Wat is dat een ontzettend gaaf gevoel!

Terug boven water zie je de werkelijke sterrenhemel. De zon is helemaal onder gegaan en midden op zee is er geen lichtvervuiling. Heel moeilijk is het dan ook niet om Orion en de Grote Beer te vinden. Maar er zijn nog zo veel meer sterren en sterrenbeelden. Geen gebouw of hoge zendmast staat in je zichtveld, waardoor de hemel zich eindeloos uitstrekt. Geen geschreeuw van mensen of muziek die uit de luidsprekers van een café komt. Je hoort alleen het slaan van de golven tegen de boot. Complete rust.

Blote voeten en een glimlach

Het beste aan leven op een eiland is misschien toch wel dat je er de hele dag op blote voeten kunt lopen. De kiezels prikken kleine gaatjes in de bal van je voet, de asfaltweg is veel te heet om langzaam over te steken, het zachte zand op het strand blijft nog uren tussen je tenen zitten en eenmaal uit de zee plakt het hele strand vrolijk mee tot aan de douche. Jouw lichaam in direct contact met het land waarin je leeft. Puurder kan het bijna niet. Is het daarom dat schoeisel in sommige barretjes zelfs verboden is?

's Ochtends maakt de zon mij rustig wakker. Langzaam kijkt hij langs de bananenbladeren door mijn raam en checkt hij of ik alweer toe ben aan de nieuwe dag. Al snel heeft hij door dat ik zin heb om nieuwe avonturen te beleven endirect komt hij dan ook hoger boven aan de hemel.

Het slaapzand uit mijn ogen wrijvend loop ik naar de baai, over de baai en de duikschool in. Het gebonk van duikflessen die klaar worden gezet voor de eerste duik schudt mij helemaal wakker en ik begin dan ook (op z'n Roatan's *) gelijk met helpen. De flessen moeten worden voorzien van uitrusting, welke per persoon natuurlijk verschillend is. Gelukkig hebben we een whiteboard, een schriftje, een ander schriftje, een kladblaadje en ons geheugen om namen aan uitrusting te linken. Sinds ik orde in deze chaos hebt ontdekt, ben ik bezig met uit te vogelen hoe ik beter word in namen bij gezichten te onthouden. Een grote ramp...

Wanneer de duikers zijn gearriveerd, bundelen we onze spieren samen en slepen de hele zooi naar de boot. Het water sijpelt mijn wetsuit binnen en een klein stemmetje in mijn hoofd vervloekt de zon dat hij mij hiervoor wakker heeft gemaakt. Natuurkrachten winnen nou eenmaal en ik kan er dan ook niet onderuit dat de zee mij al snel te pakken heeft gekregen. Opgefrist klauter ik op de boot om er vervolgens na het achterlaten van iemands duikuitrusting weer vanaf te springen en meer uitrusting te halen. Als iedereen en alles is gesetteld, vertrekken we naar een van de tientallen duikplekken die op vijf tot twintig minuten varen liggen te wachten. Kop in de zon, neus in de lucht, waterdruppels kietelen mijn gezicht en er vormt zich een glimlach van oor tot oor.

Golven zijn de kleine kinderen van de zee. Ze brengen leven in de brouwerij en zorgen daarmee voor veel getier en gevloek. Als we bij een duikplaats zijn aangekomen, moeten de duikers met al hun uitrusting aan, inclusief vinnen, naar de achterkant van de boot om er daar af te springen. Golven vinden het op dat moment erg vermakelijk om de duiker van de ene kant van de boot naar de andere kant te laten waggelen, waarbij ze half steunend op iedereen die ook maar per ongeluk in de buurt staat en half struikelend over hun eigen verlengde voeten na enkele hartverzakkende seconden toch eindelijk het einde van de boot hebben gevonden. Inderdaad, je had dat biertje teveel gister na sluitingstijd echt niet moeten drinken.

Na de duik begint het hele verhaal achterstevoren weer opnieuw. Terug naar je plek strompelen, kop in de zon en een paar keer heen en weer totdat alle uitrusting de boot af is. Soms ga ik mee voor een tweede duik en soms blijf ik achter om te leren. Rond de middag hebben we tijd om onze zeebenen in te ruilen voor lui lekkere benen en kunnen we genieten van al het heerlijke eten wat Roatan te bieden heeft. Na drie weken rond te hebben gegeten, heb ik mijn ziel verkocht aan baealla's. Tortilla's gevuld met bonenprutje, kaas en vlees**. Na deze heerlijke lunch is het tijd voor nog een duik en daarna ruimen we op. Om vijf uur ben ik dan geheel voldaan en nog net niet moe genoeg om mijn hardloopkleren aan te trekken.

Vrolijke piratenmuziek op mijn Ipod zorgt ervoor dat ik vol goede moet vertrek. Het eerste stukje is dan ook bergafwaarts. Maar na honderd meter begint de eerste van vele heuvels. Je loopt constant bergopwaarts, waarbij sommige stukken net iets minder steil zijn dan anderen. Vrolijke muziek voldoet nu niet meer en ik heb harde rock nodig. Eenmaal bovenaan de berg ben ik meer vloeibaar dan vast en zorg ikdat ik als de malle terug ga naar mijn appartement om mezelf in mijn vochtbehoefte te voorzien.

Over mijn avondinvulling kan ik heel kort zijn; douchen, eten koken, eten, kort socializen met mijn straatgenoten, mailen en slapen. Soms ruil ik de avond vanaf het hardlopen in voor een biertje tijdens zonsondergang, waarna mijn avondeten bestaat uit - natuurlijk - een baealla. Hoe dan ook, ik val elke nacht in slaap met ruwe blote voeten en een glimlach om mijn gezicht.

* Op z'n Roatan's kan ik het beste vertalen met ‘You work hard, but you're not an idiot, right?'.

** Het smaakt beter dan dat het klinkt.

Filmpjes

Helaaslukt het mij niet om onder de kop 'Video's'filmpjes te plaatsen, dus doe ik dat maar even op de old-fashioned way.

Om een indruk te geven van hoe het hier is, heb ik gefilmd vanuit de taxi onderweg naar Coxen Hole. Ik heb twee filmpjes van Coxen Hole(de hoofstad van het eiland) en twee filmpjes van de weg ernaar toe.

http://www.youtube.com/watch?v=B2VtKZbYoQ0
http://www.youtube.com/watch?v=9gagjZ0x3zk
http://www.youtube.com/watch?v=z7PeY-tYfjM
http://www.youtube.com/watch?v=ecNfyMpREfc

Momenteel regent het flink, maar als het weer zonnig is en ik tijd heb, zal ik foto's en/of filmpjes maken van West End, het baaite waar ik woon, en van Native Sons, mijn duikschool. In de hoofdstad kom ik alleen om boodschappen te doen, dus dat is minder interessant om te zien :)

Bedankt voor al jullie reacties en berichten!

Jubileum

Ver weg, in een landschap waar vaak met mooie woorden over geschreven wordt, is het dan eindelijk zo ver. De mooie woorden zijn gelezen, lang is erover gedagdroomd en over gesproken, maar dan nu is het moment aangebroken. Alle woorden zijn vergeten, alle beelden voldoen niet meer. Want hoe graag mensen ook willen, sommige plaatsen op de wereld kan je alleen vatten door er te zijn. Geen omschrijving klopt en geen foto of film weerspiegelt het.

Minuten, uren, dagen achter elkaar alleen daar. Het lijken slechts momenten en toch een eeuwigheid. Tijd bestaat niet en gaat toch zo snel. Je staat stil bij alles aan waar jij voorbij gaat en wat aan jou voorbij gaat. Het is niet zozeer wat er gebeurt als wat er niet gebeurt. De stilte, de rust, in al z'n vormen en met al z'n kleuren. Hier is niets en alles tegelijk.


Om het jubileum van mijn 50^e duik te vieren, wijd ik deze ruimte op de blog aan hem.


Bij de meeste keren dat ik tropisch water in ga, staat de zon hoog aan de hemel. Als dit zo ongeveer na lunchtijd is en ik na een uur weer naar boven kom, is de zon al flink gezakt en krijg ik zo'n heerlijk lui en voldaan gevoel. Ik kan de geslaagde actieve dag afsluiten, want er wacht een rustige en gezellige avond op me. De laatste zonnestralen waren me nog even op. Maar vandaag was het anders. Vandaag regende het en dat zorgde voor een spectaculair uitzicht van 20m diep.

Relaxed zwom ikeen paar meter boven de duikers, recht vooruit langs een muur vol met de vreemdst gevormde stukken koraal, de felst gekleurde vissen en de best verstopte krabben en murenen. Het is moeilijk je gezicht af te wenden van het steeds veranderende landschap, maar als je dat doet en de andere kant op kijkt, zie je het totaal tegenovergestelde. Je ziet niets. Het enorme diepe blauw voelt mysterieus en elke moment schijnt te kunnen eindigen met het breken van deze eindeloze watermassa door een haai of ander bijzonder wezen. Terwijl je hierop wacht, vergeet je dat je totaal geen referentiepunt hebt. Je kijkt recht vooruit in het niets. Je bevindt je in het niets. Dit niets is overweldigend mooi, maar als mens zoek ik toch naar een referentiepunt. Een kwartslag daarvoornaar boven draaiend, zie ik dan het wateroppervlak, dat bezig is om in duizenden stukjes te breken door de regen die erop neerkomt. Verwondering is misschien wel het woord dat het dichtst bij dit gevoel komt; bewondering en verbazing. De natuur heeft toch zo ontzettend veel onbekend pracht te bieden!

Lost weight

Als vrouw ben je normaal gesprokenerg blij gewicht te verliezen. Ik niet.En ik ben vandaag wel 7 kilo verloren.

Ik sprong van de boot in het water om voor de 2e keer een groep te begeleiden, volledig enthousiast en gedreven. Vorige keer had ik wat moeite met al die mannen dieals dronken jongens in grotten en gaten gingen duiken, waar ze vast kwamen te zitten entoch door wilden gaan, helemaal gefocused op die ene lionfish die ze zullen en moeten speren (lionfish zijn hier in te grote getallen en bedreigen het andere onderwaterleven, waardoor het doden van deze mooie vissen wordt aangemoedigd). Maar deze keerzou ik die mannen eens in het gereel houden en laten zien hoe goede Dive Master ik worden ga!Waarschijnlijk was ik net iets te enthousiast, want daar ging mijn weightbelt direct bij het enteren van het water... En dus ook mijn duik!
(Je hebt een reim om met gewichten eraan, een weightbelt,zodat je kan zinken. Als je niet goed oplet, zoals ik deed, klikt de riem los en verdwijnt deze in the deep blue).
Ik moest dus weer de boot in klimmen en volledig balend rusten op het dek, in de zon. Nu kan je zeggen dat dat nog zo erg niet is, maar wel als je als groentje van deen Dive Master Trainee zo graag een groep goed wil begeleiden. Het zonnetje was natuurlijk wel een troost, al denkt mijn huis-zo-rood-als-een-kreeft daar anders over.

Nu is het zo dat ik inderdaad wat kilotjes al ben kwijtgeraakt, door al het gesjouw met tanks en in en uitspringen van de boot, schoonmaken van alle spullen en dan aan het einde van de dag nog een half uurtje de hoogte in rennen. Dus vrouwen, vergeet weightwatchers, vergeet Atkinson en vergeet vooral Sonja Bakker; ga een paar dagen naar the tropics en duik en loop je suf! Maar pas op dat je niet in een keer 7 kilo verliest....